พุทธภาษิต ๙๑๙ บท ชุดที่๑๕

พุทธภาษิต ๙๑๙ บท

๓๔๖.

พ่อแม่เป็นพระพรหมของลูก

๓๔๗.

บิดามารดาเป็นบูรพาจารย์ของบุตร

๓๔๘.

บิดามารดาเป็นผู้ควรกราบไหว้ของบุตร

๓๔๙.

สตรีเป็นศัตรูของผู้ประพฤติพรหมจรรย์

๓๕๐.

สตรีเป็นเครื่องใช้สูงสุดของบุรษ

๓๕๑.

สตรีที่ฉลาดย่อมเคารพสามีและผู้ที่ควรนับถือทั่วไป

๓๕๒. 

สามีเป็นสัญลักษณ์รู้ได้ของสามี

๓๕๓.
ภรรยาผู้เชื่อฟังสามีเป็นภรรยาประเสริฐ

๓๕๔.
บุตรที่เชื่อฟังถ้อยคำเป็นบุตรที่ประเสริฐ

๓๕๕.
บุตรเป็นวัตถุที่ประสงค์ของมนุษย์

๓๕๖.
ควรมีกิริยาวาจาอ่อนหวานอย่าหยาบคาย

๓๕๗.
ผู้มีคุณงามความดี ควรรักษาคุณงามความดีของตนไว้

๓๕๘.
จงปกป้องภัยที่ยังไม่มาถึง

๓๕๙.
บุญกุศลโจรปล้นไปไม่ได้

๓๖๐.
ยามสิ้นชีพเป็นสุขด้วยบุญกุศล

๓๖๑.
ผู้สร้างสมบุญกุศลเป็นผู้มีความสุข

๓๖๒.
บุญเป็นที่ยึดเหนี่ยวของวิญญาณในโลกหน้า

๓๖๓.
การกระทำบุญกุศลทำให้เป็นสุข

๓๖๔.
ทุกๆชีวิตมีแตกสลายและความตายเป็นที่สุด

๓๖๕.
นักปราชญ์ว่าชีวิตนี้สั้นนัก

๓๖๖.
จะขอร้องผัดเวลาความตายกับพญามัจจุราชไม่ได้เลย

๓๖๗.
เมื่อความแก่ชราเข้าย่ำยีน้้น  ไม่มีผู้ใดป้องกันได้

๓๖๘.
เมื่อจะถึงที่ตายนั้นไม่มีผู้ใดป้องกันได้ 

๓๖๙.
เมื่อหมดลมแล้วทรัพย์สักนิดก็ไม่ติดตามไป

๓๗๐.
เอาทรัพย์มาป้องกันความแก่ไว้ไม่ได้ 

พุทธภาษิต ๙๑๙ บท ชุดที่ ๑๔

พุทธภาษิต ๙๑๙ บท 

๓๓๑.

ผู้ไหว้ย่อมได้รับการไหว้ตอบ

๓๓๒.

ผู้ได้ยินได้ฟังมากย่อมเป็นกำลังในการใคร่ครวญ

๓๓๓.

ผู้มีญาติมากช่วยให้สำเร็จประโยชน์

๓๓๔.

ความคุ้นเคยก็เหมือนญาติสนิท

๓๓๕.

ผู้ไม่กินคนเดียวได้รับความสุข

๓๓๖.
คนไม่ถูกนินทาไม่มีในโลก

๓๓๗.
เป็นคนอ่อนไปก็มีผู้ดูหมิ่น

๓๓๘.
เป็นคนแข็งไปก็มีเวรมีภัย

๓๓๙.
คนรักมักพูดนาน

๓๔๐.
คนโกรธมักพูดมาก

๓๔๑.
อยากได้ประโยชน์แต่ไม่มีวิธีการน้ันได้ยาก

๓๔๒.
คนตรงไม่พูดผิดความจริง

๓๔๓.
คนตรงพูดอย่างไรก็ทำอย่างนั้น

๓๔๔.
บุรุษผู้งดเว้นชั่วด้วยความละอายใจในโลกนี้มีน้อย

๓๔๕.
กวีเป็นที่อาศัยแห่งคำประพันธ์

พุทธภาษิต๙๑๙ บท ชุดที่ ๑๓

พุทธภาษิต ๙๑๙ บท

๓๑๑.

ชื่อเสียงของคนดีย่อมหอมทวนลม

๓๑๒.

ไม่ยึดมั่นถือมั่นย่อมพ้นทุกข์

๓๑๓.

คนโง่รู้ว่าตัวโง่ ยังเป็นคนฉลาดได้เพราะรู้ตัว

๓๑๔.

คนโง่ไม่มีกำลังปกครองหมู่คณะให้เรียบร้อยได้

๓๑๕.

คนโง่เป็นหัวหน้าคนไม่ได้

๓๑๖.

คนโง่เอาแต่เพ่งโทษผู้อื่นเป็นกำลัง

๓๑๗.

คนชั่วไปไหนก็ไม่มีคนรู้จัก

๓๑๘.

คนชั่วย่อมไปสู่นรก

๓๑๙.

คนปัญญาทราม  แนะนำในทางที่ไม่ถูกไม่ควร

๓๒๐.

คนโง่ทำสิ่งที่ไม่ใช่ธุระ

๓๒๑.
คนปัญญาทรามย่อมทำลายประโยชน์

๓๒๒.
คนปัญญาทรามย่อมก่อการประทุษร้าย

๓๒๓.
โจรผู้ร้ายเป็นผู้ล้างผลาญในโลก 

๓๒๔.
ผู้รู้ดีเป็นผู้เจริญรุ่งเรือง 

๓๒๕.
ผู้ไม่รู้เป็นผู้เสื่อมทราม

๓๒๖.
ผู้รักใคร่ในธรรมเป็นผู้เจริญ

๓๒๗.
ผู้เกลียดชังธรรมเป็นผู้เสื่อม

๓๒๘.
ผู้ให้เครื่องสักการะ ย่อมได้รับเครื่องสักการะ


๓๒๙.
ผู้เคารพย่อมมีผู้เคารพ

๓๓๐.
ผู้บูชาย่อมได้รับการบูชา 

พุทธภาษิต ๙๑๙ บท ชุดที่ ๑๒

พุทธภาษิต ๙๑๙ บท 

๒๙๑.
บัณฑิตย่อมถือเอาแต่สิ่งที่มีสาระ ละสิ่งที่ไม่มีสาระ

๒๙๒.
บัณฑิตย่อมสำรวมอินทรีย์

๒๙๓.
บัณฑิตไม่เป็นคนยอขึ้นให้เห็น

๒๙๔.
บัณฑิตไม่เอาแต่เพ่งโทษความผิดผู้อื่น

๒๙๕.
บุรษอาชาไนยหาได้ยาก

๒๙๖.
ผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมหาได้ยาก

๒๙๗.
ผู้ฝึกฝนตนเชื่องแล้วเป็นผู้ประเสริฐในหมู่มนุษย์

๒๙๘.
ผู้เป็นที่พึ่งแก่คนอื่นเป็นผู้มีความกรุณาใหญ่หลวง

๒๙๙.
คนฉลาดย่อมละเว้นบาป

๓๐๐.
นักปราชญ์ย่อมแนะนำแนวทางที่ดี

๓๐๑.
อย่าเอาธุระทำสิ่งที่ไม่ใช่ธุระ

๓๐๒.
นักปราชญ์ได้ทรัพย์สมบัติเหลือกินเหลือใช้แล้ว
ย่อมสงเคราะห์ญาติ

๓๐๓.
นักปราชญ์ย่อมมีกำลังความสามารถปกครองหมู่คณะให้เรียบร้อยได้

๓๐๔.
ผู้ดีไม่พูดเรื่องความใคร่ในกามารมณ์


๓๐๕.
ผู้ใดพูดไม่เป็นธรรม ไม่ใช่ผู้ดี 

๓๐๖.
ผู้ดียินดีในการช่วยเหลือเกื้อกลูผู้อื่น

๓๐๗.
ผู้ดีเป็นที่รู้จักไปไกล


๓๐๘.
ผู้ดีย่อมขจรไปทุกทิศ

๓๐๙.
ผู้ดีเป็นที่รู้จักไปไกล

๓๑๐.
ผู้มีอุปนิสัยเป็นผู้ดีย่อมอยู่เป็นสุข

พุทธภาษิต ๙๑๙ บท ชุดที่ ๑๑

พุทธภาษิต ๙๑๙ บท
๒๗๑.
คนพาลปัญญาทรามมักมีแต่ความประมาท

๒๗๒.
คนหนุ่มผู้มัวเมาประมาทย่อมเสียใจในวัยสูงอายุ

๒๗๓.
คนประมาทก็เหมือนคนตายแล้ว

๒๗๔.
อย่ามัวแต่ประมาทอยู่

๒๗๕.
อย่าอยู่ร่วมกับคนประมาท 

๒๗๖.
คนทำบาปเป็นมลทินโทษทั้งโลกนี้และโลกหน้า

๒๗๗.
เป็นคนเจ้าทุกข์เพราะสร้างสมบาป

๒๗๘.
ไม่กระทำความชั่วเป็นสุข

๒๗๙.
ความชั่วคนชั่วทำง่าย

๒๘๐.
คนใจสะอาดไม่ยินดีในความชั่ว

๒๘๑.
คนชั่วลำบากเพราะทำความชั่ว

๒๘๒.
เลิกทำชั่วได้ด้วยทำความเพียรเผากิเลส

๒๘๓.
คนชั่วมักทำชั่วด้วยความหลงผิด

๒๘๔.
บาปไม่เกิดแก่ผู้ไม่ทำบาป

๒๘๕.
เมื่อเราพูดถึงธรรมะอยู่  บาปก็ยังไม่กล้ำกลายเรา

๒๘๖.
คนมักพูดเท็จ  ไม่ทำชั่วเป็นไม่มี

๒๘๗.
ควรละเว้นความชั่วเสียให้หมด

๒๘๘.
อย่าทำบาปฆ่าเขาเพราะเห็นแก่กิน

๒๘๙.
ขึ้นชื่อว่าบัณฑิตย่อมทำดีได้ตลอด

๒๙๐.
บัณฑิตผู้มีคุณธรรมย่อมสว่างเหมือนไฟเย็นใสเหมือนน้ำ 

พุทธภาษิต ๙๑๙บท ชุดที่ ๑๐

พุทธภาษิต ๙๑๙ บท

๒๕๑.

เป็นสุขด้วยเกิดปัญญารู้แจ้ง

๒๕๒.

ความรู้เป็นแก้วสารพัดนึกของคนเรา

๒๕๓.

ปัญญาประเสริฐกว่าทรัพย์ 

๒๕๔.
ญาณไม่เกิดแก่คนไร้ปัญญา

๒๕๕.
ปัญญาไม่ปรากฎแก่คนไม่มีฌาน

๒๕๖.
ปัญญาต้องมีสติคอยคุ้มครอง

๒๕๗.
คนเกียจคร้านย่อมไม่พบทางสว่างแห่งปัญญา

๒๕๘.
ฟังดีย่อมเกิดปัญญา

๒๕๙.
มองเห็นเรื่องราวสว่างด้วยปัญญา

๒๖๐.
บริสุทธิ์ได้ด้วยปัญญา

๒๖๑.
ผู้ฉลาดว่าปัญญาประเสริฐแท้

๒๖๒.
มีชีวิตอยู่อย่างผู้มีปัญญาประเสริฐแล้ว


๒๖๓.
บุรุษมีปัญญาตีความหมายสุภาษิตออกคนเดียวยังดีกว่า 

๒๖๔.
ผู้มีปัญญาความรู้ครองเรือนเป็นประโยชน์แก่คนหมู่มาก

๒๖๕.
ความฉลาดรู้ได้ด้วยการพูดจา 

๒๖๖.
ปัญญางอกงามขึ้นได้อย่างไรควรทำตนอย่างนั้น 

๒๖๗.
ไม่ควรประมาทมัวเมาในปัญญาความรู้

๒๖๘.
ผู้ประมาทเดินทางไปสู่ความตาย

๒๖๙.
ผู้ประมาทเป็นผู้บกพร่องในการระวังรักษา

๒๗๐.
ผู้ประมาทถูกท่านติเตียนทุกเมื่อ 

พุทธภาษิต ๙๑๙ บท ชุดที่ ๙

พุทธภาษิต  ๙๑๙ บท

๒๒๕.

สิ่งใดจิตใจยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นตัวเราของเราแล้ว

ไม่หนักใจไม่มีในโลก

๒๒๖.

ทรัพย์สมบัติสะสมไว้ย่อมพอกพูนขึ้นเสมอ

เหมือนตัวปลวกก่อจอมปลวก

๒๒๗.

รูปโฉมล่อให้คนโง่ให้หลงได้ เว้นแต่ผู้แสวงหาพระนิพพาน

๒๒๘.

รูปกายตายดับลับสูญ  แต่ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลยังอยู่

๒๒๙.

จิตใจของหญิงรู้ได้ยาก

๒๓๐.

คราวคับขันต้องการคนกล้า

๒๓๑.
คราวปรึกษาต้องการคนไม่พูดมาก

๒๓๒.
มีข้าวปลากอาหาร ย่อมต้องการคนที่รัก

๒๓๓.
มีเรื่องราวเกิดขึ้นย่อมต้องการบัณฑิต

๒๓๔.
กำลังใจรู้ได้ในคราวมีอันตราย

๒๓๕.
ผู้มียศไม่ควรเมายศ

๒๓๖.
ควรบริจาคให้มาก

๒๓๗.
ควรฝึกฝนอบรมตนในความสงบ

๒๓๘.
ผู้มุ่งหมายความสงบพึงสละลาภทานเสีย

๒๓๙.
สิ่งใดไม่ผิดพึงถือเอาสิ่งน้ัน

๒๔๐.
ต่อหน้าเคยเป็นเช่นไร  ลับหลังจงเป็นเช่นน้ัน 

๒๔๑.
ยังไม่สำเร็จก็ไม่ควรคุย  ยังไม่ผลิดอกออกผลก็อย่าเพิ่งคุย

๒๔๒.
จงอยู่อย่างมีที่พึ่ง  อย่าอยู่อย่างไร้ที่พึ่ง

๒๔๓.
ไม่ควรมีชีวิตอย่างกาฝาก

๒๔๔.
ไม่มีโรคภัยเบียดเบียนเป็นลาภเหลือล้น

๒๔๕.
ไม่ควรคำนึงถึงสิ่งที่ล่วงมาแล้ว


๒๔๖.
ไม่ควรกังวลถึงสิ่งที่ยังไม่มาถึง

๒๔๗.
ไม่มีแสงสว่างใดเสมอด้วยปัญญา

๒๔๘.
ปัญญาทำให้โลกสว่างโชติช่วง

๒๔๙.
ปัญญาเกิดขึ้นจากความพยายามคิดค้น

๒๕๐.
ปัญญาสิ้นไปเพราะไม่คิดค้น